Naturalne środki łagodzące kaszel u psa Kaszel u psów może być objawem różnych schorzeń, od przeziębienia po poważniejsze choroby układu oddechowego. Chociaż ważne jest, aby zabrać psa do weterynarza w celu postawienia właściwej diagnozy, istnieje kilka naturalnych środków, które mogą pomóc złagodzić kaszel w oczekiwaniu Prostate Cancer. Please remember that these discussion boards are a public forum, which means open to the public (i.e. non-CSN members) and the content can be found via internet search engines. Members are strongly advised not to share personal identifiers such as real names, email address, telephone number, street address, etc. Najczęstszą chorobą powodującą wymioty u psów jest przewlekłe zapalenie oskrzeli; znane również jako przewlekłe obturacyjna choroba płuc. Dzieje się tak, gdy oskrzela w płucach psa ulegają zapaleniu. Prowadzi do chronicznego kaszlu, który może objawiać się suchym odgłosem lub wymiotami (jak kaszel palacza u ludzi). Temat: Kaszel. Witam wszystkich. Mój pies bardzo kaszle, tzn. zachowuje się tak, jakby chciał coś odksztusić. Ma swoje lata (12) i jest dużym sznaucerem. byłam z tym u weta (po odrobaczeniu), posłuchał go i orzekł, że pies jest przeziębiony. Dał antybiotyk (amoksycycklinum), który mu nie pomógł. Pies kaszle nadal, oprócz tego Kaszel u psa – rodzaje i możliwe choroby. Kaszel u ludzi zazwyczaj jest objawem infekcji, do której dołącza często gorączka i ból głowy. Może być suchy, mokry, mieszany, ale z pewnością nie można pomylić go z innym zachowaniem. Psi kaszel niejednokrotnie przeraża swoim przebiegiem, ponieważ chory pies wygląda, jakby coś Aug 29, 2020 - Kaszel u psa może być objawem poważnej choroby. Sprawdź w artykule lek. wet. Marioli Fuz ⭐ przyczyny kaszlu ⭐ leczenie kaszlu kenelowego Należy powiedzieć, że kaszel waire nie jest jedną chorobą. Szybciej, Jest więc konieczne, aby zadzwonić do kompleksu objawów, które mogą wskazywać natychmiast na kilka patologii. Tak więc środek przyczynowy może być wirusem paraglującego, drugi typ adenowirusem (CAV-2) lub wirusem plagi psa. Re: Odruch wymiotny u psa. zapaleniem gardła albo z zapaleniem tchawicy, a to zawsze wiąże się z kaszlem i właśnie najcześciej z odkrztuszaniem wydzieliny, która najczęściej jest przez psa połykana. Kaszel u psów wygląda inaczej niż u ludzi; ludzie zazwyczaj kaszlą z otwartą buzią wydajac przy tym dużo hałasu; psy natomiast Poniżej przedstawiamy listę najważniejszych leków homeopatycznych dla psów. Abrotanum - brak łaknienia, wilczy głód, chudnięcie, biegunki i zaparcia, zarobaczenie szczeniąt. Acidum formicum - alergie, skaza moczanowa. Acidum nitricum - wrzody, urazy, pęknięcia skóry, nieprzyjemny zapach. Acidum phosphoricum - biegunki. Kaszel sercowy jest wyjątkowo męczący, suchy i dławiący. Charakterystyczne jest to, że na ogół występuje w nocy lub nad ranem, przez co skutecznie zakłóca czworonogowi odpoczynek. Po czym poznać że psa coś boli? Objawy bólu u psa Unikają one wtedy bliskości człowieka, charakterystyczne jest także poszukiwanie ustronnych miejsc. virDtqr. Kaszel kenelowy (ang. kennel cough), zwany psiarniowym, to dość ogólny termin używany na określenie zakaźnego zapalenia tchawicy i oskrzeli lub zakaźnego zapalenia krtani i tchawicy czy też po prostu zakaźnej choroby układu oddechowego u psów. Jest to choroba powszechna na całym świecie, dotyczy wszystkich psów – niezależnie od wieku, płci czy rasy. Jej swoistym wyróżnikiem jest fakt, że dotyka przede wszystkim psów przebywających w grupach. Stąd też wzięła się potoczna nazwa tej choroby. Słowo „kennel” oznacza klatkę, kojec czy też po prostu sforę. Kaszel kenelowy określa więc chorobę, która występuje w miejscach, w których jest duże zagęszczenie psów, a standardy higieniczne nie do końca są zachowane. W takich warunkach wysoka zachorowalność wynika z bardzo łatwej drogi zakażenia. Choroba dotyczy psów wystawowych, psów biorących udział w zawodach czy chodzących na grupowe szkolenia lub tresurę. Zagrożone nią są także psy przebywające w hotelach dla zwierząt, domach tymczasowych czy schroniskach. Można zatem stwierdzić, że choroba ta pojawia się wszędzie tam, gdzie po prostu przebywa większa liczba czworonogów, a narażony na nią jest każdy pies, który ma jakąkolwiek styczność z innymi przedstawicielami swojego gatunku. Jednak z własnej praktyki lekarskiej znam także przypadki występowania tej choroby w sytuacji, kiedy pies, jak zapewniał właściciel, nie miał bezpośredniego kontaktu z innymi psami, a jedynie w tym samym budynku sąsiedzi posiadali psy, najprawdopodobniej chore. Tak więc zdarza się, że chorują psy sąsiadujące ze sobą w tym samym wielorodzinnym budynku mieszkalnym. Warto dodać, że okres jesienno-zimowy to czas, kiedy zdecydowanie wzrasta liczba pacjentów z kaszlem psiarniowym. Jak objawia się ta choroba, czy jest ona poważnym zagrożeniem dla psa oraz czy da się przed nią uchronić? Czynniki zakaźne Zakaźne zapalenie tchawicy i oskrzeli u psów jest polietiologiczne, czyli wywołane przez wiele czynników zakaźnych. Do najważniejszych patogenów zalicza się psi adenowirus typu 2 (CAV-2), wirus parainfluenzy typu 2 (CPIV) oraz bakterie Bordetella bronchiseptica. Te ostatnie znajdują się w układzie oddechowym u ok. 30–50% psów klinicznie zdrowych, a jej obecność w nabłonku oddechowym sprzyja infekcjom wirusowym. To właśnie wirus parainfluenzy oraz B. bronchiseptica odgrywają kluczową rolę w rozwoju kaszlu kenelowego u psa, gdyż niszcząc nabłonek oddechowy, osłabiają miejscową odporność, co sprzyja nadkażeniu innymi patogenami. Infekcja ma najczęściej charakter mieszany, wirusowo-bakteryjny. Dodatkowe mikroorganizmy biorące udział w etiologii kaszlu nazywa się wtórnymi patogenami, a wymienia się wśród nich reowirusa, herpeswirusa, Mycoplasmę cynos, koronawirusa pantropowego i oddechowego, wirusa grypy psów, a nawet grzyby i pasożyty. Etiologia choroby jest ważna dla zrozumienia obrazu choroby, możliwości leczenia oraz charakteru szczepień ochronnych. W różnych środowiskach chorych psów wtórne patogenny biorące udział w infekcji mogą różnić się między sobą. Bardzo trudno jest stwierdzić, jakie dokładnie wirusy wywołują chorobę w konkretnym przypadku. Zawsze jednak będzie w tym brał udział któryś z trzech wymienionych, podstawowych patogenów. Co więcej, rzadko kiedy wywołuje go tylko jeden z nich (opisywane przypadki dotyczą jedynie CPIV-2). Zgodnie z aktualnym stanem wiedzy, uważa się, że do wywołania choroby potrzebne są minimum dwa patogeny. Co ciekawe, rozprzestrzenianie się tych patogenów w środowisku jest wzajemnie od siebie Objawy choroby Na chorobę tę może zachorować pies w każdym wieku. Objawy są bardzo charakterystyczne – dławiący, męczący, napadowy kaszel. Jest to kaszel bardzo dolegliwy – taki, przez który ani pies, ani właściciel nie mogą w nocy zasnąć. Klienci w poczekalni przychodni weterynaryjnej często denerwują się, że pies się czymś zadławił i że się dusi. To dlatego, że podczas kaszlu pies mocno pracuje tłocznią brzuszną, sprawiając mylne wrażenie, jakby nie mógł złapać oddechu. Chociaż kaszel ten bardzo męczy psa – przede wszystkim po wysiłku fizycznym, nagłej zmianie temperatury lub przy dużych emocjach – to nie jest dusznością. Salwy kaszlu mogą trwać nawet kilkanaście minut. Kaszel ten najczęściej jest bezproduktywny, czyli suchy, rzadziej zdarza się mokry, a według niektórych autorów jest on charakterystyczny tylko dla infekcji powikłanej. Krztuszenie, odpluwanie śliny, a nawet minimalny odruch wymiotny też nie są rzadkością. Może także pojawić się wydzielina w nozdrzach bądź worku spojówkowym, najczęściej o charakterze surowiczym bądź surowiczo-ropnym. Oprócz silnego kaszlu brak jest innych objawów ogólnych, a kliniczny stan psa jest dobry. Przy niepowikłanym kaszlu kenelowym nie powinna pojawiać się gorączka ani, jak wspomniano wcześniej, duszność oddechowa. Nie stwierdza się też zmian osłuchowych nad dolnymi drogami oddechowymi. Sposób zakażenia Okres inkubacji choroby określa się na czas od 2 aż do 30 dni, w zależności od rodzaju patogenów biorących udział w infekcji. Pierwszy kaszel pojawia się nagle, zazwyczaj po kilku dniach (1–3 dni) od kontaktu z chorym psem – po wspólnym spacerze, pobycie w hotelu czy też po wystawie. Droga zakażenia to droga kropelkowa, czyli wdychanie powietrza wraz z wydzieliną powstającą podczas kaszlu chorego psa. Ta wydzielina z dróg oddechowych przenosi się też z łatwością na ubraniach, butach czy miskach. Dzięki tak prostej transmisji infekcji choroba ta określana jest mianem wysoce zaraźliwej. Wystarczy wypicie wody z jednej miski czy powąchanie i obszczekanie się psów podczas zabawy. W przebiegu infekcji po dostaniu się patogenów do organizmu nie powstaje wiremia, a jedyny mechanizm obronny to miejscowa odporność błon śluzowych układu oddechowego. Rozpoznanie Lekarz weterynarii stawia rozpoznanie na podstawienie objawów klinicznych występujących u psa. Ważny jest też wywiad z właścicielem, aby dowiedzieć się, czy pies przebywał w ostatnim czasie w środowisku o większym zagęszczeniu psów. Nie ma dostępnych żadnych szybkich badań laboratoryjnych, które w 100% potwierdzałyby kaszel kenelowy. Stwierdzenie obecności w układzie oddechowym B. bronchiseptica nie jest jednoznaczne z postawieniem diagnozy, a badanie często daje wyniki fałszywie ujemne. Możliwa jest izolacja wirusów z dróg oddechowych, jednak badanie takie nie jest rutynowe. Teoretycznie można także określić wirusa, porównując miana przeciwciał fazy ostrej i po przechorowaniu. Obraz morfologii krwi oraz radiogram układu oddechowego również nie wykazują większych odchyleń od normy. Podczas badania klinicznego zauważa się tzw. kaszel reakcyjny, czyli odruch kasłania powstający w efekcie delikatnego podrażnienia krtani czy tchawicy. W diagnostyce różnicowej choroby wymienia się zadławienie, wymioty, duszność, poważne choroby serca czy inne choroby z układu oddechowego, na przykład bakteryjne zapalenie płuc czy nosówkę. Jeśli objawy są ciężkie, zaleca się wykonanie zdjęcia RTG dolnych i górnych dróg oddechowych oraz kontrolną morfologię krwi w celu wykluczenia innych możliwych chorób. W zaawansowanych przypadkach wykonuje się badanie popłuczyn z tchawicy lub z oskrzeli (posiew bakteryjny wraz z antybiogramem). Leczenie i rokowanie Choroba ma charakter przemijający, co oznacza, że niepowikłany kaszel kenelowy leczy się samoistnie. Objawy mijają same po kilku dniach/tygodniach, niezależnie od prowadzonego leczenia. Miejscowa odporność błon śluzowych eliminuje zarazek najczęściej w 8–14 dni. Nie oznacza to jednak, że chorobę można zbagatelizować. Dlaczego? Dlatego, że pies w trakcie trwania choroby ma mocno osłabiony układ odpornościowy, a męczący kaszel może dodatkowo znacznie osłabić zwierzę. W takiej sytuacji bardzo łatwo o ciężkie powikłanie, np. zapalenie płuc. Niesie to za sobą wiele poważnych konsekwencji dla zdrowia psa. Literatura medyczna nie jest zgodna co do terapii choroby, ponieważ, jak wspomniałam, mija ona samoistnie, a terapia celowana nie jest możliwa ze względu na brak dostępnych leków przeciwwirusowych. Zatem leczenie kaszlu kenelowego jest tylko objawowe, a głównym... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? Roczną prenumeratę multimedialnego czasopisma weterynaryjnego VetTrends Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma Filmy, szkolenia, zdjęcia i prezentacje jako uzupełnienie treści wydań ...i wiele więcej! Sprawdź Zakaźne zapalenie tchawicy i oskrzeli bywa też nazywane kaszlem kenelowym lub psiarniowym. Właśnie w dużych zbiorowiskach psów, takich, jakie są w schroniskach, najłatwiej o jego rozprzestrzenianie się. Jednak czy tylko? Czy inne psy są bezpieczne? Niezupełnie. Hodowle, hotele, wystawy, ale również zwykły spacer mogą być przyczyną zarażenia. Wszystko dlatego, że choroba bardzo łatwo przenosi się pomiędzy czworonogami. Jak więc pomóc pupilowi w chorobie i jak leczyć kaszel kenelowy u psa? 1. Co odpowiada za kaszel kenelowy? 2. Kaszel kenelowy u psa – objawy 3. Jak leczyć kaszel kenelowy u psa? 4. Kaszel kenelowy u psa – domowe sposoby na leczenie 5. Odporność na chorobę u zwierząt w różnym wieku Co odpowiada za kaszel kenelowy? Choroba jest wieloczynnikowa – najczęściej odpowiadają za nią drobnoustroje takie jak Bordatella bronchiseptica, wirus parainfluenzy, adenowirus, czy mikoplazmy. Rozpiętość przyczyn jest więc duża. Dodatkową komplikacją jest fakt, że często więcej niż jeden patogen może być przyczyną zachorowania u jednego zwierzęcia. Choroba dotyczy psów w każdym wieku. Zarażenie następuje przez kontakt z wykasływaną wydzieliną. Może się to więc zdarzyć nawet na krótkim spacerze. Dodatkowo należy pamiętać, że drobnoustroje mogą osiadać na naszych butach lub ubraniach – tą drogą, zupełnie nieświadomie przynosimy je do domu. Wszystkie te czynniki wpływają na fakt dość szybkiego zarażania się psów. Czas trwania choroby jest różnie długi. Przykładowo, jeżeli przyczyną jest wirus parainfluenzy, objawy będą doskwierały psu przez okres około 6 dni. Jeżeli natomiast chorobę spowodowała bakteria Bordatella bronchiseptica, złe samopoczucie zwierzaka może być widoczne przez nawet 10 dni. W tym przypadku to jednak nie wszystko – sama bakteria nadal przebywa w dolnych drogach oddechowych aż do 14 tygodni i jest to czas, w którym czworonóg może zarażać inne psiaki. Tak długi czas przenoszenia infekcji w połączeniu z łatwym zarażaniem, stwarza spore ryzyko dla wszystkich psów, które mają kontakt z zarażonym zwierzęciem. Dodatkowymi czynnikami, które sprzyjają zachorowaniu, jest stres, obniżenie odporności lub niewłaściwa temperatura, czy wilgotność pomieszczenia. Kaszel kenelowy u psa – objawy Choroba objawia się przede wszystkim przez napady szorstkiego, uporczywego kaszlu. Może się zdarzyć, że zwierzak podczas szczekania będzie wydawał z siebie inne, wyższe niż dotychczas dźwięki. Czasem kaszel jest tak intensywny, że może doprowadzić do odruchu wymiotnego z wydalaniem sporej ilości piany wraz ze śluzem. Może też być przyczyną krztuszenia się. Co ciekawe, ogólny stan zdrowia zwierzaka jest dobry, nie zmienia tego kaszel kenelowy – pies jest aktywny, bawi się, chętnie je i pije. Zdarza się, że sam kaszel jest jedynym objawem i może trwać nawet do 3 tygodni. Z reguły wraz z upływającym czasem, kaszel stopniowo słabnie, aż wreszcie ustępuje całkowicie, jednak bywa też nagły nawrót silnych objawów u psa, który już zdrowieje. Niestety istnieje też możliwość wystąpienia groźnych powikłań. Najczęściej mają one miejsce u szczeniąt, psów osłabionych lub starszych. Zwykle infekcja wikłana jest dodatkowymi zakażeniami bakteryjnymi, które mogą doprowadzić nawet do stanów zapalnych płuc. Warto też wiedzieć, że chorobę szczególnie ciężko przechodzą psy, z zapadem tchawicy lub z tendencją do zapaleń oskrzeli. U takich zwierząt może rozwinąć się np. przewlekłe odoskrzelowe zapalenie płuc. Kiedy konieczna jest wizyta w gabinecie weterynaryjnym? W przypadku występowania u psa uporczywego kaszlu należy zgłosić się na konsultację do lekarza weterynarii. Lekarz dokładnie zbada zwierzę i poda przyczynę problemów. Kaszel może być spowodowany naprawdę wieloma czynnikami, dlatego czasem konieczne bywają badania dodatkowe. Zabiegi te są niezbędne, by postawić odpowiednią diagnozę, a co za tym idzie – rozpocząć właściwe leczenie. Jak leczyć kaszel kenelowy u psa? W przypadku infekcji bakteryjnych lekarz weterynarii włączy odpowiednie antybiotyki. W wielu przypadkach zostaną nam też zaproponowane leki przeciwzapalne. Kiedy psiaka męczy uporczywy, suchy kaszel może on otrzymać leki przeciwkaszlowe do podawania w domu. Lekarz dysponuje też lekami, które wspomagają odporność zwierzęcia. W przypadku zakaźnego zapalenia tchawicy i oskrzeli mogą one znacznie wspomóc psiaka w walce z infekcją i tym samym skrócić czas trwania choroby. Kaszel kenelowy u psa – domowe sposoby na leczenie Kiedy lekarz zdiagnozuje już kaszel kenelowy u psa, leczenie sprowadza się do regularnego podawania odpowiednich preparatów w domu. Możemy jednak zrobić znacznie więcej. Troskliwa opieka pomoże zwierzęciu szybciej wrócić do zdrowia. Przede wszystkim, w miarę możliwości należy odizolować psa od źródła zarażenia. Powinien on też dostawać dobrej jakości pokarm, najlepiej w miękkiej postaci. Dzięki temu gardło nie będzie dodatkowo podrażniane, a samo przełykanie będzie dla czworonoga łatwiejsze. Warto też zadbać, by woda do picia była przyjemnie ciepła. Dodatkowo zwierzak powinien też przebywać w otoczeniu o właściwej temperaturze i wilgotności powietrza. Unikajmy też nadmiernej ekscytacji psa, gdyż może ona stymulować ataki kaszlu. Z tego też powodu spacery powinny być spokojne, nie należy też bawić się z psem w sposób, który pobudzałby go do biegania czy innej aktywności fizycznej. Odporność na chorobę u zwierząt w różnym wieku Szczenięta, które piją mleko matki, dostają wraz z nim przeciwciała przeciwko drobnoustrojom wywołującym chorobę. Ich zadaniem jest ochrona maluchów przed infekcją, tak jednak dzieje się tylko przez dość krótki czas. Odporność zwykle zanika właśnie w okresie, kiedy szczenięta są przekazywane do nowych domów. Wtedy na zaszczepienie psiaka i wytworzenie odporności poszczepiennej jest jeszcze za wcześnie. Stres związany ze zmianą miejsca zamieszkania, nowymi opiekunami, innym sposobem karmienia i całym mnóstwem nowych zapachów, dodatkowo może znacznie wpłynąć na obniżenie odporności malucha. Z tych też względów początkowo lepiej unikać spacerów na dworze i kontaktów z innymi psiakami, a szczególnie z dużymi grupami psów. Zwierzęta, którym zdarzyło się zapaść na chorobę, po jej przejściu przez jakiś czas są odporne, jednak ta odporność jest bardzo krótkotrwała. Z tego właśnie powodu, czy to u szczenięcia, czy u dorosłego psa, warto zastosować dodatkową ochronę w postaci szczepień. Szczególnie w przypadku kiedy spodziewamy się wyjścia ze zwierzęciem w miejsce, gdzie przebywa większa ilość, niekoniecznie szczepionych psiaków. U lekarzy weterynarii dostępne są szczepionki, które chronią przed rozwinięciem kaszlu kenelowego psów na tle różnych patogenów. Szczepionka, która używana jest najczęściej w podstawowym panelu ochronnych szczepień szczeniąt, zawiera szczepy adenowirusa i parainfluenzy, które chronią przed rozwojem choroby na tym tle. Jednak w przypadku, kiedy planujemy czasowo przekazać naszego pupila pod opiekę hotelu lub też wybieramy się na wystawę psów, warto odpowiednio wcześnie zabezpieczyć zwierzę szczepionką donosową. Takie szczepienie powoduje u psiaka wytworzenie odporności przeciwko bakterii Bordatella bronchiseptica, a także przed wirusem parainfluenzy. Szczepienie warto wykonać na 3 tygodnie przed planowanym wydarzeniem. Ma to związek z tym, że odporność poszczepienna jest pełna dopiero po tym okresie. Pamiętajmy też, że jednorazowe szczepienie nie daje psu trwałej odporności. W przypadku np. szczepionki donosowej jest to rok. Zawsze przy wizycie szczepiennej warto zapytać lekarza weterynarii, jak długo zwierzę będzie uodpornione i po jakim czasie należy zgłosić się na kolejne szczepienia. Tylko takie postępowanie pozwoli na ciągłą ochronę naszego podopiecznego. Zakaźne zapalenie tchawicy i oskrzeli to przykra i męcząca choroba dla naszego pupila. Przyczynowo leczyć możemy infekcje bakteryjne, w pozostałych przypadkach pomoc zwykle polega na łagodzeniu objawów i wspomaganiu odporności psiaka. Szczepionki pomagają uchronić zwierzęta przed zachorowaniem, dlatego warto o nich pamiętać nie tylko, kiedy przygarniamy szczenię do swojego domu, ale też później. Takie zabiegi pomogą w trwałym zabezpieczeniu pupila przed infekcją i dadzą mu możliwość przebywania w towarzystwie innych psów bez ryzyka zarażenia. 23 cze Kaszel u psa – rodzaje i możliwe choroby Posted at 09:11h in Aktualności, Zdrowie psa Kaszel u ludzi zazwyczaj jest objawem infekcji, do której dołącza często gorączka i ból głowy. Może być suchy, mokry, mieszany, ale z pewnością nie można pomylić go z innym zachowaniem. Psi kaszel niejednokrotnie przeraża swoim przebiegiem, ponieważ chory pies wygląda, jakby coś zalegało w jego gardle i utrudniało mu swobodne oddychanie. Zdezorientowane zwierzę męczą wielokrotne odruchy wymiotne, którym może towarzyszyć odkrztuszanie, a nawet torsje. Co może sygnalizować psi kaszel? Pojawienie się kaszlu u psa ma zazwyczaj wyraźny i donośny przebieg, co nie pozwala opiekunowi pozostać wobec niego obojętnym. Czasem może go powodować złe połknięcie karmy lub jej łapczywe jedzenie, zbyt suche powietrze w mieszkaniu lub zapachowe aerozole. Czasem wywołuje go również uporczywe ciągnięcie na smyczy, w szczególności, jeśli pies jest prowadzony na obroży. Jeśli kaszel pojawia się okazjonalnie, to raczej nie powinien być powodem do niepokoju. Czy kaszel może świadczyć o innych chorobach? Na jakie dodatkowe objawy zwracać uwagę? – zapalenie dróg oddechowych – z objawami towarzyszącymi w postaci kataru, gorączki, apatii, – ciało obce – niefortunnie połknięty kawałek karmy lub odgryziony element zabawki wymagający natychmiastowej reakcji, – zapadanie tchawicy – szczególnie połączone z charczeniem; typowe dla przedstawicieli ras małych, wymaga leczenia lub nawet interwencji chirurgicznej, – choroby serca – jeśli występuje wraz z odkrztuszaniem, przede wszystkim po lub w trakcie treningu, zmiany pozycji odpoczynku, wieczorem albo po przebudzeniu, – kaszel wsteczny – najczęściej wraz z parominutowymi sesjami kichania i świszczącym wciąganiem powietrza przez nos; charakterystyczny dla niewielkich psów i przedstawicieli ras brachycefalicznych, – kaszel kenelowy – specyficzna jednostka chorobowa, która jest typowa dla psów, w związku z tym zasługuje na szersze omówienie. Kaszel kenelowy Inaczej nazywa się go mianem psiarniowego, gdyż najczęściej pojawia się tam, gdzie przebywa jednorazowo duża gromada psów. Jest to choroba wyraźnie sezonowa, najczęściej aktywna w okresie wczesnej wiosny lub jesieni. Silnie zakaźne zapalenie krtani, tchawicy i oskrzeli wywołują wirusy i bakterie, najczęściej: wirus parainfluenzy typu 2 (CPIV), adenowirus typu 2 (CAV-2), a także bakterie Bordetella bronchiseptica. Może nieść za sobą nieprzyjemne powikłania lub być niebezpieczny szczególnie dla organizmu szczeniąt i psów starszych, u których łatwo przeradza się w zapalenie płuc. Gdzie i jak można się zarazić kaszlem kenelowym? Chociaż rzeczywiście, najczęściej dotyka miejsc będących skupiskami psów (hotele dla zwierząt, schroniska, czy hodowle psów), to nie można wierzyć, że tylko w tych miejscach czyha ewentualne niebezpieczeństwo. Choroba przenosi się drogą kropelkową i błyskawicznie migruje z psów zakażonych, zarażając kolejne. Często wystarczy zabawa tą samą piłką lub spożycie wody ze wspólnej miski. Również człowiek jest w stanie przenieść zarazki na swoich ubraniach. Do miejsc szczególnie narażonych można zaliczyć wystawy, miejsca psich zawodów lub parków zabaw dla zwierząt. Objawy i czas trwania kaszlu kenelowego Podstawowym objawem jest uporczywy i dławiący kaszel, którego napady mogą wyglądać bardzo niepokojąco. Niejednokrotnie ataki podrywają odpoczywające zwierzę, które zdezorientowane zrywa się na równe nogi. Może pojawić się niewielki wysięk z nosa. Pokasływanie jest wyczerpujące i osłabia organizm psa, ale nie powinna mu towarzyszyć silna apatia i gorączka. Pojawienie się dodatkowych objawów może wskazywać na powikłania, które wymagają niezwłocznej kontroli u lekarza weterynarii. Jeżeli zauważysz u swojego psa symptomy choroby, od razu powinieneś oddzielić go od innych psich domowników. Inkubacja zazwyczaj trwa kilka dni, ale może trwać nawet do miesiąca. Często więc pies rozsiewa chorobę, samemu nie zdradzając jej symptomów. Zazwyczaj kaszel samoistnie mija po 2-3 tygodniach. W przypadku szczeniąt i seniorów może przedłużyć się do 6 tygodni. Nawet jeśli choroba wydaje się mijać, pies nadal jest jej nosicielem. Ustąpienie infekcji trzeba rozpatrywać bardzo indywidualnie. Leczenie kaszlu kennelowego Wizyta u lekarza weterynarii wiąże się z podaniem odpowiednich medykamentów, które będą celowały w jak najszybsze ograniczenie męczącego kaszlu. Zazwyczaj pojawiają się leki przeciwzapalne i przeciwkaszlowe. W przypadku pojawienia się powikłań wdrażana jest odpowiednia antybiotykoterapia. Nie stosuje się typowych w leczeniu ludzkiego kaszlu syropów i tabletek. Jako opiekun możesz zadbać o swojego psa w następujący sposób: • czasowo postaraj się zamienić karmę na jej miękką wersję, która będzie wygodniejsza w połykaniu i nie będzie podrażniała gardła, • dbaj o odpowiednią temperaturę podawanej wody, unikaj serwowania wychłodzonych płynów, • nie stosuj wychładzających gardło obroży łańcuszkowych, w szczególności w zimnych miesiącach (metal bardzo szybko robi się lodowaty), • w miarę możliwości używaj szelek, które nie generują ucisku w obrębie gardła. Jak uchronić się przed kaszlem kenelowym? Niestety, ta infekcja może powracać wielokrotnie w ciągu życia psa. Oto kroki, jakie możesz podjąć w celu zminimalizowania ryzyka zakażenia: • pilnowanie podstawowego kalendarza szczepień – szczepienia przeciwko parainfluenzie i adenowirozie występują standardowo w zestawieniach, w razie czego skonsultuj się z prowadzącym lekarzem weterynarii, • zastosowanie donosowej szczepionki przeciwko Bordetella bronchisceptica w szczególności przed wizytą psa na wystawie lub sportowych zawodach (ogranicza wystąpienie groźnych objawów przez okres roku), • ogranicz kontakty swojego zwierzęcia z psami, które miały objawy kaszlu kenelowego. Jeżeli to Ty jesteś właścicielem zakażonego psa, uszanuj zdrowie innych zwierząt i zrezygnuj z wszelkich wyjazdów w skupiska innych psów, np. na wystawy lub zawody. Przełóż wizytę u groomera oraz ostrzeż innych opiekunów zwierząt w poczekalni u lekarza weterynarii. Witam mam pytanie odnośnie choroby psa i dalszego ew. leczenia Mam 10 letniego boksera z dysplazją stawów biodrowych, z alergia, jest po kilku zabiegach ( dekapitacji głowy kości udowej, sterylizacja, usuwanie brodawek - piszę o tym bo wydaje mi się że każde usypianie psa do zabiegu ma wpływ na jego dyspozycję ogólną i stan zdrowia). Ok. 4 tygodni temu pies zaczął wymiotować, słaniać się na nogach, przewracać - nasz lokalny weterynarz, który zna psa od ponad 8 lat powiedział, że to infekcja górnych dróg oddechowych, że w okolicy panuje wirus i mnóstwo psów jest chorych. Dostała antybiotyk w zastrzyku i augmentin w tabletkach (najpierw na 5 dni, potem przedłużyliśmy podawanie leku do tygodnia) oraz probiotyk. Początkowo pies nie chciał jeść, pić, jednak po 5 dniach zaczęła w końcu pić, trochę jeść ogólny stan się poprawił. Po odstawieniu antybiotyku było przez dwa dni lepiej, a potem kaszel wrócił, co prawda pies jadł i pił, ale zaczął znów kaszleć. Lekarz powiedział, że była przewaga infekcji wirusowej i kaszel po chorobie u psa w jej wieku może trwać do 4 tygodni. Niestety z dnia na dzień było coraz gorzej, więc po tygodniu lekarz znów włączył antybiotyk – tym razem enrotron i probiotyk, jest poprawa ale nie taka jak poprzednio (mam go podawać do pon.). Co prawda wydzielina się rozrzedziła i spływa (co podobno jest prawidłowe), ale pies ewidentnie się męczy. Je i pije jednak nie jest to apetyt sprzed choroby. Jest osłabiona to widać gołym okiem, niestety w jej przypadku dochodzą problemy ortopedyczne – dysplazja stawów biodrowych plus niedawne zapalenie stawów łokciowych ( pies dostaje bioarthrex, który na czas choroby odstawiłam ale lekarz kazał podawać). Osłuchowo dotychczas było czysto, w środę lekarz wysłuchał szmer w okolicy oskrzeli. Węzły chłonne ma niepowiększone, spojówki prawidłowe, max temp. na początku była 38,9 stopni C, w środę miała 38,3 – lekarz uznał obie temp. za prawidłowe. Obecnie kaszel nie jest ciągły jak to miało miejsce na początku, ma ataki kaszlu, widać że próbuje odkrztusić, ale to się nie udaje, najczęściej jest to po lub w trakcie jedzenia, po wyjściu za potrzebą, po jakimś wysiłku. Czasem charczy - jednak jak to bokser nasza psina mocno chrapie - trochę się gubimy czy to z choroby czy po prostu jej zwykłe chrapanie. Martwię się całą sytuacją, proszę o poradę co można jeszcze zrobić w tej sytuacji. Pozdrawiam Justyna Witam Dziękuje za szczegółowy opis problemu. Schemat leczenia i postępowania jest prawidłowy. Poleciła bym jednak wykonanie badań dodatkowych takich jak morfologia a przedewszystkim RTG klatki piersiowej, ( w celu oceny płuc, tchawicy a także serca ) a w przypadku powiększenia mięśnia sercowego ECHO serca. Pozdrawiam

kaszel u psa forum